با این حالو هوا هرروز ، چقد دلسردو دلگیرم

                   توو این دلتنگیا حتما ، یه شب از غصه میمیرم

دل تاریک و غمگینم ، میترسیدم که تنها شی

                   تنها دلخوش به اینم که ، شاید توو فکر من باشی

.

.

.

روی مگردان زدلم بی تو فنا خواهم شد

                 دلبر من، تو دل ببر که دلربا خواهم شد

گویی به وصال تو زمان خواهد برد

                من به پای ثانیه ها هم عصا خواهم شد

.

.

.

از این پایین، به آسمان دلم که خیره می شوم، ستاره ام را میبینم، که خیره کننده می درخشد، دلم را به بلندای وجودش سراسر شور و خوشبختی می بینم، تمام وجودم را مجذوب خودش می کند، و دلم از شوق وجودش آرام و قرار ندارد، درحالیکه میدانم او از آن بالا، مرا نقطه ای کور می بیند، ومن در نگاهش تنها نقطه ای کوچک و تار هستم... ستاره ام سراسر نور و روشنی است ، اما نمی داند برای دیدنش من از تمام روشنی هایم گذشته ام، در تاریکیه شب غرق شده ام، تا زندگی ام با گرما و روشنیه وجود او سپری شود، گرچه سردو تاریکم، اما او نمیداند خود اوست که دنیای تاریکم را روشنی بخشیده است، او که کنار من است، دیگر تاریکی معنایی ندارد، خیره در چشمهای رویایی اش مرا به دست نیافتنی ترین رویاها می برد، ولمس دستانش به من حس لطیف وجود زیبایش را می بخشد، و مرا دیوانه وار به گرمای وجودش وابسته می کند....  و اما آن روز... بالاخره آنروز فرا می رسد، ستاره ام کم کم خودش را از چشمان من پشت ابرهای سیاه پنهان می کند، گویی آسمان دلم برای ستاره ی من کوچک و تنگ شده است، همان روز که ابرهای سیاه آسمان دلم را احاطه کردند، و من، همان که در نگاهش نقطه ای کوچک و تار بودم، برای همیشه از دید چشمانش محو شدم، از دید چشمانی که دید چشمان من را وابسته به خودش کرده بود...  آه... کاش در نگاه ستاره ام من همان نقطه ی کور بودم، همان نقطه ای کوچک، که با همه ی کوچکی اش در آسمان دلش ستاره اش می درخشید، اما افسوس... افسوس که او بی خبر از دلی ست که بدون روشنیه چشمان او تا ابد در تاریکی خواهد ماند، دلی که در این تاریکی می میرد، نقطه ای کوچک که محو می شود،  بدون آنکه دلی بلرزد، یا آهی از سر دلسوزی کشیده شود... آرزویم همه این بود، پایان برای دلم، درکنار دستهای تو باشد، نه از غم نداشتن دستهایت...